سلام

 در نوجوانی به شدت شیفته صدا و آثار «شهرام ناظری» بودم؛

تمام کاست‌هایش را دارم.

صدها بار گوش کرده‌ام و همه‌شان را از برم.

این اواخر چیزهای زیادی شنیده بودم که ترجیح می‌دادم این علاقه را بیان نکنم.

این‌که همواره دائم‌الخمر است و

مدتی در آسایشگاه روانی بوده است و ...

به لطف دوستانی که فیلمی در باب ردیف‌های موسیقی آواز ایرانی می‌سازند،

امشب مهمان او بودیم.

نمي‌خواهم بگویم خیلی خونگرم و مهمان‌نواز بود که مدت‌هاست که این واژه‌ها بی‌معنا شده‌اند

ولی از امشب که خودش را دیدم بیش از پیش دوستش می‌دارم.

رفتارش در کمال ادب، احترام و بزرگواری بود.

حکم کرد که تا چای و میوه نخوریم نمی‌گذارد از در خانه بیرون برویم

و خودش خواست که دوباره به خانه‌اش برویم؛

قول داد که دفعه آینده برایمان ساز بزند و بخواند.

شنیده بودم که به هرکسی «استاد» نمی‌گویند اما

از این پس من با احترام از او به عنوان استاد موسیقی ایرانی یاد می‌کنم.

  از امشب او را بیش از پیش دوست می‌دارم.