سلام


خدمت جناب آقایان مسئول، اعم از رییس و وزیر و معاون، نمایان و پشت پرده، آشکار و در سایه 

با عرض سلام و احترام 

ضمن تبریک ایام انتخابات و ژانگولربازی‌های آقای رییس‌جمهور وقت، خواهشی از شما داریم.

اینجانب به نمایندگی از خودم، خانواده‌ام و تعدادی از دوستانم درخواستی داریم. این روزها خیلی به همه خوش می‌گذرد. شب‌ها به خیابان‌ها می‌روند و بدون آنکه کسی مزاحم‌شان شود، آواز می‌خوانند، دست می‌زنند، سوت و هوار می‌کشند. بدون آنکه نگاه سنگینی را احساس کنند و گشت و باتومی در کار باشد. 

نمي‌دانم در جریان هستید یا نه، شادی و عوامل خوشگذرانی در کشور ما تنها به رستوران‌ها محدود می‌شود و مردم سرگرمی کم‌هزینه دیگری ندارند و به همین دلیل انتخابات برای آنها نوعی تفریح محسوب می‌شود؛ آن هم در این چهار سال که کارد به استخوان همه رسیده است.

بدین وسیله و با توجه به توضیحات مندرج، از همه شما آقایان و آقازاده‌هایتان تقاضا داریم که با دستکاری در  اصل 140 قانون اساسی،‌ انتخابات ریاست‌جمهوری را سالانه برگزار کنید تا کمی روح شادی و نشاط در  جامعه ما دمیده شود. به گمانم آنچه که می‌گویند تمرین دموکراسی است، شامل همین فعالیت‌ها و کتک و فحش خوردن‌ها هم می‌شود.

شناسنامه‌ام می‌‌گوید جوان هستم اما احساس می‌کنم طبیعت سیاسی‌ام بهوت افسرده است! در خیابان‌ها که راه می‌روم، تبلیغات هیچ کاندیدایی نظرم را جلب نمی‌کند.
هیچ‌ کدامشان را مرد این میدان نمی‌دانم حتی اگر قرار باشد بد را از میان بدتر انتخاب کنم. وقتی دختر و پسرهای چند سال کوچک‌تر از خودم را می‌بینم که راه افتاده‌اند و عکس و پلاکارد به دست تبلیغ می‌کنند، انگار دارم به احمقانه‌ترین کار دنیا نگاه می‌کنم. خنده‌ام می‌‌گیرد وقتی شال و مانتو و پیراهن و روسری و مچ‌بند سبز رنگشان را می‌بینم؛ ذره‌ای هم دلم به حالشان می‌سوزد.
قبلا انقدر به مسائل اجتماعی بی‌تفاوت نبودم اما نمی‌دانم از سن و سال است یا تاثیر بیماری بومی سیاست‌زدگی.